
آیا دقت کرده اید که عمده برداشت های ما از دیگران، به نگرش خود ما مربوط است!
انسانهای “صادق” به صداقت حرف هیچکس شک نمی کنند و حرفِ همه را باور دارند.
انسانهای “دروغگو” تقریبا حرف هیچکس را باور ندارند و معتقدند که همه دروغ می گویند .
انسانهای “امیدوار” همواره در حال امیدوار کردن دیگرانند .
انسانهای “نا امید” همیشه آیه یأس می خوانند .
انسانهای “حیله گر” معتقدند که همه مشغول توطئه هستند.
انسانهای “شریف” همه را شرافتمند می دانند .
انسانهای “بزرگوار” بیشترین کلامشان، تشکر از دیگران است.
انسانهای “بلندنظر” هرکاری برای هرکسی می کنند باز هم با شرمندگی می گویند: ببخشید که بیشتر از این از دستم بر نیامد .
انسانهای “تنگ نظر” هرکاری برای هر کسی انجام دهند، چندین برابر می بینندش .
انسانهای “با محبت” در نهایت مهربانی، همه را با جانم، عُمرَم، عزیزم خطاب می کنند.
انسانهای “متواضع” تقریبا در مقابل خواسته همه دوستان می گویند: چَشم! سعی می کنم.
انسانهای “پر توقع” انتظار دارند همه در مقابل حرف هایشان بگویند چَشم .
انسانهای “حسود” همیشه فکر می کنند که همه به آنها حسادت می کنند.
انسانهای “دانا” در جواب بیشتر سوالات می گویند: نمی دانم .
انسانهای “نادان” تقریبا در مورد هر چیزی می گویند: من می دانم!!!